Hamdi Yıldız

 Ey Mescitlerin Aksası Ey Babil'e bedel gökyüzünün kapısı İlk gönüller havuzu Peygamberin İsrası Ey Mescitlerin Aksâ'sı Kullukta yönümüz senden geçer Süleymaniye'den Eyüp'ten kıyama duran  Basiretle izlenir Uludağ'dan Yunus'un ayak izi gözlenir Mevlana'dan Akdeniz'den selam yollar Hala Sultan Her günün beş vaktinde  Kırk gönlü kırık yüzün Haram Mescid'e uzanan işte bu rotası Unuttuk sanma seni Mescitlerin Aksâ'sı Bilmem başka hangi seccadeler taşır  sırtındaki ağır yükü Hangi dualara aminler karışır Kucak açar Kabe'nin siyah örtüsü Unuttuk sanma sakın Filistin'i, Kudüs'ü Her gece Aden'den San'a'dan sana yürüyenler Faran dağlarından Buraklara biniyor Bilmem ki İli'ne İsra için her an kaç kul Sübhan diyor  Bekle belki Receb'in akşamında bu kez biz geliriz Mirası teslim alır alemi birlikte şenlendiririz İşte o vakit kubbelerinden garipliğin kalkar Kırk gönlü kırık adam mihrabında saf tutar Ayyuk'ta bayram olur şeh...

  İnsan ve Şehir   Uzaktan çatıları yeşil   Bağlarında dalları göğe merdiven, ağaçlı şehre ne oldu? Ne oldu çetrefil ama kaybolmam dediğim yolları bu kentin Yüksek ama korunaksız burçlarından ok atılan surlar ne de korkak ne zayıfmış böyle Gözlerim, beni sen mi yanılttın, yoksa heveslerim mi? Söyle Çarşılarında tüccarı müflis olmuş bu diyarın Nerede, meleklerin abı civan iksirini tebessüm diye sunduğu tezgahların Ne oldu mümbit tarlalarına, ekinlere ne yaptın, kezzapla mı suladın Oysa ben tek beytini Cennetim diye sevmiştim, Deryalar aşıp sende sükun bulmaya gelmiştim   Gümüş yüklü meraların, değil miydi rahmetlere mıknatıs Şimdi, bir çiğ tanesini bölüşmeye can atıyor bin kaktüs Ocakların tütmüyor, konuklar ırda habersiz kaldı Bacalarından aşk püskürmüyor artık, adeta her yana kan saçıyor  Okullara yer açtın açalı bağrında bin yıldır, Bak herkes senden diyar-diyar kaçıyor  Horozların artık rüyaları delmiyor Perdeleri yüksekteki evlerinden görünmüyor doğular...

Kırk uyurlar  Kırk'mıydılar kırık mıydı  Hatırlamıyorum ama bildiğim uyur gibi ölü numarası yapıyorlardı. Göz kapakları yarı açık Ama hepsi sanki âmâ'ydı. Ölü'müydüler yoksa geleceğe yollanan gerçek efsanelerin dölü müydüler.  Ulu Dağ'ın doğusunda gömülüydüler.  Uykuları diri kentin sokaklarından evlere her gece sızıyordu.  Sisli, puslu, alçaktan eşiklerden geçerek yokluk tevazusuyla insan şekilli buz kalıplarını ısıtıyordu.  Kaç Bin yıl oldu, yada kaç Bin saniye bilmem, ama bir Bin vardı Mübin'in anlamını bilen.  Nanometre'nin ölçüye sığdıramadığı bir yerden An'laşma vadisinde sıra bekliyorlardı.  Kırık, dökük, silik, bitik, görünüyorlardı. Kırk mıydılar kırık mıydılar? Yoksa Kaf Dağı'nın ırkı mıydılar.  Çok depremler, sarsıntılar, çöküntüler oldu, ama onlar mışıl mışıl uyuyorlardı.  Herkes ordaydı, ben, ölmüş dedem onun büyük dedesi Adem, birlikte yola koyulduğumuz milyonlarca ikiz kardeşlerim, sonra doğmamış torunlarım, Kabil ve Habil...